صادق و حصین سنگین (Sobh Bekheir Iran)

هی چه فازه سنگینی

همه چی سفید سیاهه چیزی رنگی نی

بازم منو یه جسم لش و بی‌حال

دوباره رنگه پوسته شده گچه دیوار

وای انقد کشیدم که نمی‌گیره خندم

با چشمام قفلم به این آتیشه رو فندک

یه اتاق تاریک با بوی دود گاهی

چه بخت گندی داری تو جیب خالی

نگو که هستیم رنگ مشابه

من یه عمره رو صورتم خنده قاچاقه

من مردم پسر

یه عقده‌ام که سر تا پای مسیرو

همیشه خوردم به سنگ

اگه که مردم حلال کنید

اما آره تا الان ساختم ولی الان بریدم

از خودم از همه

از میزه محکمه

از فکر فرداها که روی مغزمه



من مردم یا زنده‌ام دقیق نمی‌دونم

یه زمین خورده خاکی از دنیا به دورم

بی‌خی زندگی شدم که پره پیچ و خم

رسیدم تهش کشیدم بیرون کل زیر و بمش

اونقد بالاعم که نمیتونم حرفی بزنم

اونقد می‌کشم تا بمیرم دل نمی‌کنم

گوشت نشد به تنم اون که تا حالا خوردم

باختم هموناییم که تا حالا بردم

ببین قانونشه فرصتاتو پشت سر میذاری

اونوقتی که تو رویاهات داری چشماتو میمالی

ولش کن بابا بذار یه بار هم دنیا ببره

قبل اینکه یکی تو رو سه تا گل اون بزنه

حسرت جفت پاهام واسه صاف وایسادن

ببین چیه با وجدان خودم داستان دارم

این رسمه روزگاره

مثل تنه ماره

می‌پیچه دور دو دست

تو زندگیت ادامه داره





صادق و حصین

سنگینLet us know if these lyrics need correction