اپیزود
مولانا - دیوان شمس - غزل 23 | چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها - قسمت 191
divan khial
-
۱۷ تیر ۱۴۰۵
|
79 : دنبال کننده
✨ اجرای دلنواز از غزل دیوان شمس | غزل ۲۳برای دسترسی به صدها اجرای کامل و رایگان، میتوانید برنامه «دیوان خیال» را از طریق لینک موجود در پروفایل نصب کنید. کافیست هر اجرا را یکبار داخل برنامه بارگیری کنید تا بعد از آن، هر زمان و هر جا که خواستید، بدون نیاز به اینترنت بشنوید.اجراهای ادامه...✨ اجرای دلنواز از غزل دیوان شمس | غزل ۲۳برای دسترسی به صدها اجرای کامل و رایگان، میتوانید برنامه «دیوان خیال» را از طریق لینک موجود در پروفایل نصب کنید. کافیست هر اجرا را یکبار داخل برنامه بارگیری کنید تا بعد از آن، هر زمان و هر جا که خواستید، بدون نیاز به اینترنت بشنوید.اجراهای بیشتر در برنامه دیوان خیالدر سایت بخوانیددر یوتیوب ببینیدکانال تلگرامچون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مهاکز چشم من دریای خون جوشان شد از جور و جفاگر لب فروبندم کنون جانم به جوش آید درونور بر سرش آبی زنم بر سر زند او جوش رامعذور دارم خلق را گر منکرند از عشق مااه لیک خود معذور را کی باشد اقبال و سنااز جوش خون نطقی به فم آن نطق آمد در قلمشد حرفها چون مور هم سوی سلیمان لابه راکای شه سلیمان لطف وی لطف را از تو شرفدر تو را جانها صدف باغ تو را جانها گیاما مور بیچاره شده وز خرمن آواره شدهدر سیر سیاره شده هم تو برس فریاد ماما بنده خاک کفت چون چاکران اندر صفتما دیدبان آن صفت با این همه عیب عماتو یاد کن الطاف خود در سابق الله الصمددر حق هر بدکار بد هم مجرم هر دو سراتو صدقه کن ای محتشم بر دل که دیدت ای صنمدر غیر تو چون بنگرم اندر زمین یا در سماآن آب حیوان صفا هم در گلو گیرد وراکو خورده باشد بادهها زان خسرو میمون لقاای آفتاب اندر نظر تاریک و دلگیر و شررآن را که دید او آن قمر در خوبی و حسن و بهاای جان شیرین تلخ وش بر عاشقان هجر کشدر فرقت آن شاه خوش بیکبر با صد کبریاای جان سخن کوتاه کن یا این سخن در راه کندر راه شاهنشاه کن در سوی تبریز صفاای تن چو سگ کاهل مشو افتاده عوعو بس معوتو بازگرد از خویش و رو سوی شهنشاه بقاای صد بقا خاک کفش آن صد شهنشه در صفشگشته رهی صد آصفش واله سلیمان در ولاوانگه سلیمان زان ولا لرزان ز مکر ابتلااز ترس کو را آن علا کمتر شود از رشکهاناگه قضا را شیطنت از جام عز و سلطنتبربوده از وی مکرمت کرده به ملکش اقتضاچون یک دمی آن شاه فرد تدبیر ملک خویش کرددیو و پری را پای مرد ترتیب کرد آن پادشاتا باز از آن عاقل شده دید از هوا غافل شدهزان باغها آفل شده بیبر شده هم بینوازد تیغ قهر و قاهری بر گردن دیو و پریکو را ز عشق آن سری مشغول کردند از قضازود اندرآمد لطف شه مخدوم شمس الدین چو مهدر منع او گفتا که نه عالم مسوز ای مجتبااز شه چو دید او مژدهای آورد در حین سجدهایتبریز را از وعدهای کارزد به این هر دو سرا بستن