مثل ابری سپید بود در آسمان آبی. نمیشد لمسش کنی، او را به آغوش بگیری، یا ببوسیاش. تنها میشد از دور نگاهش کنی، در سکوت دوستش بداری، و اجازه بدهی عبور آرام او از روزهایت، جهانت را کمی زیبا کند …
موسیقی بی کلام برای مطالعه، مدیتیشن، ریلکسیشن
دو فنجان قهوه سفارش میدهم، و بیمحابا دستهای تو را میگیرم، راحت باش! هیچکس ما را نخواهد دید. اینجا کافهی “خیال من” است